www.joosteerdmans.nl.easycontent.eu RSS

Links heeft niets geleerd van opmars Pim Fortuyn

Partijen als PvdA en SP lijken niets geleerd te hebben van de opmars van Pim Fortuyn tijdens de verkiezingscampagne in 2002.

Dat stelt CDA-fractievoorzitter Pieter van Geel dinsdag in zijn weblog. De rol van Fortuyn wordt nu gespeeld door PVV-leider Geert Wilders.

Volgens Van Geel buitelen vooral linkse partijen over elkaar heen om in krachttermen afstand te nemen van de PVV, zoals maandag SP-fractievoorzitter Agnes Kant die de geschiedenis erbij haalde om te waarschuwen voor Wilders. Dat deed D66 in 2002 ook bij Fortuyn.

''Wilders geniet tegelijkertijd van de provocaties en gooit er elke keer weer een schepje bovenop'', aldus Van Geel.

Sympathie

In de ogen van de CDA-fractievoorzitter vergeten de partijen dat er veel mensen zijn die dagelijks de problemen ervaren die Wilders benoemt. De massale aanvallen op Wilders doen de sympathie voor hem alleen maar groeien, aldus Van Geel.

''Maar belangrijker, de frustratie groeit en groeit, omdat kennelijk de Haagse elite zich drukker maakt om het aanvallen van Wilders dan om het oplossen van de problemen die zij ervaren met criminele jongeren van Marokkaanse of Antilliaanse afkomst.''

Van Geel bepleit een harde aanpak van criminele jongeren die buurten terroriseren, door lik-op-stukbeleid. Zo wil hij uitbreiding van het voorarrest, een strafdienstplicht en een minimumstrafeis voor al het geweld in de publieke ruimte.

Bron: nu.nl

Burgercomit�: schaf (proef-)verlof voor ernstige misdadigers af

Het Burgercomit� tegen Onrecht wil dat het (proef-)verlof van gewelds- en zedenmisdadigers wordt afgeschaft. Zij zal dit vandaag per brief verzoeken aan Minister Hirsch Ballin van Justitie.

Directe aanleiding is de berichtgeving dat de 41-jarige in Duitsland opgepakte Rahali K. uit Geleen wordt verdacht van de moord op de Limburgse lerares Marie-Jos� Mullens. Rahali K. was sinds 30 maart vorig jaar op de vlucht voor Justitie toen hij de benen nam tijdens een verlof vanuit de gevangenis van Overloon. Volgens Justitie pleegde hij tijdens zijn vlucht op 15 mei de moord op Mullens.

Te vaak gaan misdadigers de fout in tijdens hun verlof en plegen zij nieuwe delicten op hun (proef-) verlof of nemen de benen en keren niet meer terug. Een greep:

- Een 31-jarige Utrechter verkrachtte begin november 2009 twee vrouwen gedurende zijn verlof. Hij keerde in juni niet terug van zijn proefverlof. Hij zat gevangen voor vrijheidsberoving, verduistering en bedreigingen.

- Een 34-jarige Enschede�r gijzelde, mishandelde en verkrachtte in april 2009 een vrouw tijdens zijn onbegeleide verlof vanuit de Van der Hoevenkliniek in Utrecht. De politie was � tegen de afspraken in � niet ge�nformeerd over het verlof.

- Cevdet Yilmaz, vermoordde zes willekeurige mensen in Caf� �t Koetsiertje te Delft op 5 april 1983, maar mocht tijdens zijn levenslange gevangenisstraf toch meermalen op verlof vanuit de Van der Hoevenkliniek in Utrecht. Tijdens die verloven stichtte Yilmaz een gezin.

- De extreem gewelddadige Turkse vrouwenmishandelaar Saban Baran kreeg op 4 september 2009 op �humanitaire gronden� verlof toegewezen en keerde nooit meer terug. Hij is sindsdien spoorloos.

Het Burgercomit� wil dat de samenleving niet langer als proeftuin wordt gebruikt om te kijken of ernstige misdadigers al toe zijn aan hun terugkeer. Dit is spelen met levens. Slachtoffers en nabestaanden staan doodsangsten uit wanneer zij horen dat hun dader tijdelijk op vrije voeten komt. �ls zij al hierover worden ge�nformeerd door Justitie. Meestal lezen ze het in de krant.

Daarom willen wij dat tijdens detentie geen verlof meer aan deze categorie�n misdadigers wordt verleend. De risico�s zijn te groot. Resocialisatie zal zeker moeten plaatsvinden, maar alleen n� detentie. Het Burgercomit� zal bij de Minister van Justitie gaan bepleiten dat deze misdadigers standaard een bijkomende voorwaarde naast hun gevangenisstraf krijgen, nadat ze hun straf hebben uitgezeten. Gedurende een periode van 10 jaar zullen zij in de gaten worden gehouden d.m.v. begeleid verlof, enkelbandtoezicht, meldplicht om uiteindelijk via onbegeleid verlof weer terug kunnen keren in de samenleving (enige uitzondering hierop: de pedo-lustmoordenaars). De Minister van Justitie dient op grond van art. 15a lid 5 Wetboek van Strafrecht het OM krachtig aanwijzing te geven dat zij veroordeelde geweldsmisdadigers en verkrachters straft met deze bijkomende standaard voorwaarde.

Reageer!

Capelle krijgt primeur in strijd tegen dierenleed

Nederland krijgt in navolging van de Verenigde Staten een heuse �dierenpolitie�. Speciale toezichthouders die dierenleed moeten bannen, gaan voor het eerst aan de slag in de gemeente Capelle aan den IJssel.

De aanstelling van de nieuwe �dierenpolitie� is een initiatief van Joost Eerdmans, wethouder in Capelle en voorzitter van het Burgercomit� tegen Onrecht. Landbouwminister Gerda Verburg heeft de gemeente voor ��n jaar als proeftuin aangewezen voor het experiment.

Lees hier het volledige bericht

Bron: Telegraaf.nl, 25 januari 2010

Jeugdige delinquent moet zwaardere straf krijgen

Het jeugdstrafrecht is volledig uit de tijd. Wie een volwassen misdaad begaat moet ook als een volwassene worden berecht.

Toen procureur-generaal Rieke Samson vorige maand afscheid nam van het Openbaar Ministerie, zei ze de toenemende roep om het berechten van jongeren naar volwassenenrecht een slechte zaak te vinden.

Lees hier het volledige artikel

Bron: Eindhovens Dagblad, 7 januari 2010

Vanaf 12 januari:Tros RegelRecht

Joost Eerdmans is vanaf dinsdag 12 januari 2010 om de week te zien in het nieuwe programma TROS RegelRecht, een nieuw programma over wangedrag, overlast en maatschappelijke onrust. Ivo Opstelten pakt met een team van vier deskundigen uw problemen aan.

Heeft u een probleem waarmee het team van RegelRecht u kan helpen? Laat het weten via het RegelRecht meldpunt.

Bekijk hier de uitzendingen:

Afl. 1 - 12 januari 2010

Afl. 2 - 26 januari 2010

Afl. 3 - 9 februari 2010

Rechter, kom uit je Ivoren Toren

De rechterlijke macht zit fors in haar maag met de toenemende bemoeienissen van politici en anderen op haar (dis)functioneren. In plaats van de oorzaken daarvoor bij zichzelf te zoeken, richten leden van de zittende magistratuur steeds vaker de pijlen op criticasters en wijzen zij steevast op hun �onafhankelijkheid� als rechter.

Voorzitter Reinier van Zutphen van de Vereniging voor Rechtspraak maakte het wel al te bont, door in de Volkskrant van zaterdag 2 oktober jongstleden zelfs te menen dat de Minister van Justitie en Kamerleden die maatregelen willen treffen na de kapitale blunder van het gerechtshof Arnhem inzake de ontsnapping van de extreem gewelddadige vrouwenhandelaar Saban B., schuld hebben aan het afnemende vertrouwen in de rechterlijke macht. Dat is toch echt de omgekeerde wereld. Rechters zijn in Nederland voor het leven benoemd en hoeven aan niemand verantwoording af te leggen. Dat verklaart voor een groot deel hun afstandelijkheid ten aanzien van de burgers over wie zij recht spreken.

Rechters gaan er altijd prat op dat zij zich niet inlaten met de emoties uit de samenleving. Maar het recht is niet slechts een optelsom van feiten, het is juist ook een vertolking van de gevoelens in de maatschappij en van de slachtoffers. Vrouwe Justitae is blind, maar zeker niet doof. Hoe onafhankelijk is die rechtspraak trouwens, als vele rechter-plaatsvervangers tegelijk nog steeds ambtenaar, advocaat of zelfs Eerste Kamerlid zijn. De vele petten die rechters en hun plaatsvervangers dragen bezoedeld het imago van een onkreukbare magistratuur. Hoezo scheiding der machten?

Los van de blunder van de Arnhemse rechters, zien wij structurele oorzaken voor het afnemende draagvlak onder ons rechtssysteem. De magistratuur combineert een grote mate van macht met een traditie van geslotenheid die heeft geleid tot uitsluiting van burgers. Het Nederlandse rechtsstelsel gaat mank aan een gebrek aan toegankelijkheid, onafhankelijkheid, democratische legitimiteit en openbaarheid. De maatschappelijke onvrede met rechterlijke beslissingen groeit. Het juridisch jargon in vonnissen van rechters is voor niet ingevoerde burgers nauwelijks te volgen, laat staan hoe en waarom men tot een bepaalde beslissing is gekomen. Straffen voor zware misdrijven als moord en doodslag worden door een grote meerderheid van de bevolking als onbegrijpelijk laag ervaren. Volksvertegenwoordigers die beslissingen van rechters of het Openbaar Ministerie bekritiseren worden gemaand hun mond te houden over zaken waar iedereen een mening over mag hebben.

Omgekeerd lappen rechters de door de wetgever aanzienlijk verhoogde strafmaxima op zaken als verboden wapenbezit, dierenmishandeling en geweld tegen hulpverleners aan hun laars. De in de maatschappij beleefde urgentie wordt in de ivoren toren niet gehoord. Daarom zal de publiekelijke verontwaardiging steeds gaan luider klinken na onlogische of foute beslissingen. Terecht wordt meer en meer de druk op rechters opgevoerd om te vonnissen in veel duidelijkere en begrijpelijke taal. Knarsetandend hebben strafrechters bovendien een plek in de rechtszaal moeten toekennen aan slachtoffers en nabestaanden die een verklaring ter zitting mogen uitspreken. Maar nog steeds is dit alleen toegestaan indien er geen kwetsende opmerkingen over de dader worden gemaakt.

De bewust gecre�erde afstand tussen rechters en burgers heeft in Nederland trekken van een vorige eeuws Sovjetregime en vormt een belangrijke oorzaak van het onbegrip en wantrouwen onder de bevolking. Nederland is een van de weinige landen ter wereld, zo niet het enige land, waar burgers op geen enkele manier kunnen deelnemen aan de rechtspraak. Burgers worden op afstand gehouden door een gesloten groep van professionele juristen die in het eisen en spreken van recht geen inmenging toelaten van buitenstaanders die niet aan de beroepsvereisten voldoen.

Het credo is: voor u, maar zonder u. De toekomst en de legitimiteit van onze rechtspraak zal voor een groot deel afhangen van de bereidwilligheid onder rechters om de deuren van hun bastiljon flink open te zetten.

Joost Eerdmans is voorzitter van het Burgercomit� tegen Onrecht

bron: Opinieartikel van Joost in de Volkskrant, zaterdag 10 oktober 2009

Vrouwe Justitia is blind maar niet doof

De rechterlijke macht ligt onder vuur van een groot deel van de bevolking. Uit onderzoek van de Raad voor de Rechtspraak bleek vorige week dat 85% van de Nederlanders vindt dat misdadigers in ons land te licht worden bestraft. Dat er een grote vertrouwensbreuk is tussen bevolking en rechters, wordt eveneens duidelijk uit ditzelfde onderzoek: zo�n 1 op de 3 burgers heeft geen of weinig vertrouwen meer in onze rechtspraak. Deze cijfers moeten ons grote zorgen baren. Niemand zal toch kunnen verdedigen dat een viervoudige moordenaar als Paul S. al na 1/3 van zijn gevangenisstraf uit de cel mag, dat er nog steeds aan de lopende band taakstraffen aan meervoudige kindermisbruikers en doodslagplegers worden uitgedeeld of dat zware misdadigers als Saban B., de extreem gewelddadige Turkse vrouwenmishandelaar, een week met onbegeleid verlof mocht gaan omdat hij het huis van zijn vriendin moest opknappen. Het ergste van dit alles is nog dat dit geen losstaande incidenten betreft maar juist de illustratie vormt van een patroon van verkeerde beslissingen en blunders vanuit de zittende magistratuur.

Mensen die vinden dat er te slap wordt gestraft worden meestal beticht van een onderbuikgevoel of krijgen van juristen te horen dat er in Nederland al veel strenger wordt gestraft dan in landen om ons heen. Kijk naar Amerika zegt men, daar zijn de straffen zeer hoog en is de misdaad alleen maar toegenomen! Niemand vraagt zich af hoe de misdaad zich daar had ontwikkeld als elke moordenaar met een taakstraf was heengezonden. Bovendien is de geweldspiraal in de VS voornamelijk ontstaan doordat er op dat continent inmiddels meer wapens dan mensen in omloop zijn. Ook horen we altijd weer het bekende argument: straffen helpen niet. Voor wie niet, zou ik willen vragen? Voor de crimineel is het ongetwijfeld veel beter om snel vrij te komen. Maar voor de slachtoffers, het rechtsgevoel in de maatschappij en de veiligheid van de samenleving ligt dit heel anders en verdient een stevig strafbeleid de voorkeur.

De oorzaak van ons lankmoedige strafbeleid ligt bij de oorsprong van onze strafwetgeving die stamt uit de Franse tijd, begin 19e eeuw. Toen werd door Napoleon het dadergerichte strafrecht ingevoerd, dat sindsdien in feite draait om twee zaken: de daad en de dader. Het slachtoffer of de nabestaanden spelen niet meer dan een rol in de kantlijn. Gelukkig is daarin in de loop van met name de laatste tien jaar enige vooruitgang geboekt. Zo is het succesvolle spreekrecht voor slachtoffers ingevoerd. De verklaring die het slachtoffer ter zitting mag uitspreken is helaas nog wel aan restricties gebonden, waardoor het slachtoffer niets mag zeggen over of tegen de verdachte. Maar het is een begin.

Kern van het probleem is dat plegers van criminaliteit vaak worden gezien als de werkelijke slachtoffers. Een slechte opvoeding, moeilijke jeugd of drugsverslaving werken als strafverminderende omstandigheden. Onder druk van linkse criminologen en later de Coornhert Liga voor Strafrechthervorming, is de gedachte gegroeid dat resocialisatie en therapie de belangrijkste voorwaarden voor een effectieve straftoemeting vormen. We zijn kwijtgeraakt dat criminaliteit een bewuste keuze is. De oorzaak van criminaliteit ligt in het besluit van criminelen om criminaliteit te plegen. Wie ernstige misdaden pleegt, dient ernstig gestraft te worden. Vergelding van het veroorzaakte leed verdient aldus een prominente plaats in de strafmaat voor plegers van zware misdaden.

De maatschappelijke onvrede met rechterlijke beslissingen groeit. Het juridisch jargon in vonnissen van rechters is voor de niet-ingevoerde burger nauwelijks te volgen, laat staan hoe en waarom men tot een bepaalde beslissing is gekomen. Volksvertegenwoordigers die beslissingen van rechters of het Openbaar Ministerie bekritiseren worden gemaand hun mond te houden over zaken waar ieder ander een mening over mag hebben. Omgekeerd lappen rechters de door de wetgever aanzienlijk verhoogde strafmaxima op zaken als verboden wapenbezit, dierenmishandeling en geweld tegen hulpverleners aan hun laars. De in de maatschappij beleefde urgentie wordt in de ivoren toren niet gehoord. Terecht wordt meer en meer de druk op rechters opgevoerd om te vonnissen in veel duidelijkere en begrijpelijke taal.

Maar in plaats van de oorzaken daarvoor bij zichzelf te zoeken, richten leden van de zittende magistratuur steeds vaker de pijlen op criticasters en wijzen zij steevast op hun �onafhankelijkheid� als rechter. Rechters zijn in Nederland voor het leven benoemd en hoeven aan niemand verantwoording af te leggen. Dat verklaart voor een groot deel hun afstandelijkheid ten aanzien van de burgers over wie zij recht spreken. Rechters gaan er prat op dat zij zich niet inlaten met de emoties uit de samenleving maar het recht is niet slechts een optelsom van feiten, het is juist ook een vertolking van de gevoelens in de maatschappij en van de slachtoffers. Vrouwe Justitia is blind, maar zeker niet doof. Hoe onafhankelijk is die rechtspraak trouwens, als vele rechter-plaatsvervangers tegelijk ambtenaar, advocaat of zelfs Eerste Kamerlid zijn. Dit bezoedelt het imago van een onkreukbare magistratuur. Hoezo scheiding der machten?

De hoge opkomst bij de open dagen van rechtbanken en hoven ten spijt, er bestaat een grote afstand tussen rechters en burgers die het onbegrip en wantrouwen voeden. Nederland is een van de weinige landen ter wereld, zo niet het enige, waar burgers op geen enkele manier kunnen deelnemen aan de rechtspraak. Een gesloten groep van professionele juristen laat in het eisen en spreken van recht geen inmenging toe van buitenstaanders die niet aan de beroepsvereisten voldoen. Het credo blijkt te zijn: voor u, maar zonder u. De toekomst en de legitimiteit van onze rechtspraak zal voor een groot deel afhangen van de bereidwilligheid onder rechters om beter te luisteren naar de gevoelens in de samenleving en tegelijkertijd de deuren en ramen van hun bastiljon open te zetten.

Joost Eerdmans, Burgercomit� tegen Onrecht

Dit stuk is geplaatst in Trouw op vrijdag 13 november 2009